Τρίτη , Ιούνιος 27 2017
Αρχική / Απόψεις / Υπερ-γονείς.. ; Δύσκολη υπόθεση – οικογενειακή υπόθεση

Υπερ-γονείς.. ; Δύσκολη υπόθεση – οικογενειακή υπόθεση

Της ΛΙΖΕΤΤΑ ΤΗΛΑ

Χαίρετε αγαπητοί μου αναγνώστες,

είμαι αρκετά προβληματισμένη τον τελευταίο καιρό με το θέμα «παιδιά» και ό,τι συνεπάγεται μαζί με αυτό• σωστή γαλούχηση, αγάπη, αξίες, παιδεία, εκπαίδευση, παιδικές και γονικές αναζητήσεις, επιθυμίες, όνειρα κ.α. Ανεξάντλητες οι λέξεις που πλαισιώνουν την ανάπτυξη των παιδιών.

Δεν είμαι ειδήμων. Δεν είμαι παιδοψυχολόγος, παιδοψυχίατρος, δεν είμαι καλά-καλά «ολοκληρωμένη» εκπαιδευτικός, καθώς δεν έχω βιώσει ακόμη την άμεση επαφή του δασκάλου με την σχολική τάξη -άλλο το θεωρητικό και άλλο το πρακτικό επίπεδο-, δεν είμαι καν γονιός! Είμαι μία απλή παρατηρήτρια και με αυτή την ιδιότητα θα καταθέσω την γνώμη μου.

Πριν κάποιες μέρες παρακολούθησα μία ομιλία με θέμα «Η δυσκολία του να αγαπάς το παιδί σου». Αυτό ήταν το έναυσμα για να γράψω. Δεν θα σταθώ στην εκδήλωση. Θα μείνω μόνο στην άμεση και σίγουρη απάντηση του ακροατηρίου• «Είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου ν` αγαπάς το παιδί σου!»

Σε μια ανάρτηση μου στα κοινωνικά δίκτυα προ ολίγων ημερών αναφέρθηκα σε δύο άκρα. Πιο συγκεκριμένα, στους «υπερ-γονείς Α» στο αριστερό καταληκτικό σημείο του ευθύγραμμου τμήματος ονόματι «Ανατροφή ΑΒ» και στους «υπερ-γονείς Β» στο δεξί σημείο του τμήματος. Η τελειότητα, αν παραβλέψουμε τα μαθηματικά είναι ανέφικτη. Η ισορροπία που περιπλανιέται κάπου στον μέσον είναι σίγουρα χρυσή τομή και σίγουρα δύσκολος ο δρόμος προς την κατάκτηση.

Ζούμε σε μια εποχή καθ’ όλα δύσκολη απ’ οποία πλευρά κι αν το δούμε. Το χαμόγελο είναι κατ’ εμέ το μόνο ισχυρό όπλο που μας έχει απομείνει -όχι, δεν έχω κάποια επιθετική στρατηγική κατά νου- για να προστατέψουμε την ψυχική μας υγεία.

Ζώντες λοιπόν σ’ ένα παρανοϊκό καιρό έχουμε αποστρέψει την προσοχή μας απ’ τα παιδιά -όχι επειδή είμαστε «κακοί» γονείς-, για πρακτικούς κυρίως λόγους (φυσικά όχι μόνο). Οι λέξεις «καθημερινότητα» και «τρέχοντες λογαριασμοί» τα λένε όλα. Ο γονέας που δουλεύει δεκάωρο+, νυχτερινή βάρδια, ο ενεργός, ο γονέας πνιγμένος στο άγχος, τις υποχρεώσεις, τις εκκρεμότητες, ο γονέας αγωνιστής που τρέχει για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα και ο υπερ-ήρωας γονέας είναι αυτός που δικαιολογώ, που καταλαβαίνω, που τολμώ διστακτικά να μπω στη θέση του, αν και τρομάζω μόνο στην ιδέα. Αυτός που θα τρέξει λίγο παραπάνω για να εξαλείψει κάθε παράπονο (κατά τον ίδιο) του παιδιού του, αυτός που δυστυχώς θα το γεμίσει με υποκατάστατα.
Τα παιδιά σήμερα ζούνε με υποκατάστατα. Υποκατάστατα γονέων, φίλων, εκπαίδευσης, ελεύθερου χρόνου, ψυχαγωγίας. Πώς; Ανεξέλεγκτη χρήση των μηχανών και του διαδικτύου.

Η τεχνολογία εν έτει 2017 μας προσφέρει αμέτρητες δυνατότητες και ευκολίες κι εμείς την χρησιμοποιούμε, ως επί το πλείστον, (αυτο)καταστροφικά. Τα αποτελέσματα κάκιστα. Παιδιά που έχουν στερηθεί απλά και αγνά συναισθήματα, παιδιά παραπονεμένα, παραμελημένα, αντικοινωνικά, εσωστρεφή, με αδυναμία έκφρασης ακόμα και των δικών τους συναισθημάτων, παιδιά αλαζονικά, αγενή, απομονωμένα από τον περίγυρο, παιδιά χωρίς βασικά διδάγματα συμπεριφοράς που κανένα σχολείο δεν τα μαθαίνει.

Ας μην έχουμε αυταπάτες. Το σχολείο αρχικά βοηθά κυρίως εξελικτικά στο έργο της ομαλής ένταξης του παιδιού στην κοινωνική ζωή από τα πρώτα του κιόλας χρόνια, που η οικογένεια καλείται να κάνει σε πρώτη φάση.

Όσο αναφορά το αντίθετο άκρο εμπεριέχει και αυτό γονείς σούπερ-ήρωες (από άλλη σκοπιά) και είναι εξίσου καταστροφικό. Στη προκείμενη περίπτωση το θέμα είναι πιο περίπλοκο. Έχουμε να κάνουμε με αντικρουόμενα δεδομένα τα οποία είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητά. Γίνεται η αγάπη να είναι καταστροφική; «Σαν τη κόρη μου δεν έχει», «Τίποτα να μην του λείψει», «Τι να κάνει άραγε το παιδάκι μου εκεί στα ξένα;», «Θέλω να τον καμαρώσω γιατρό», «Άντε να τελειώσεις να παντρευτείς. Να μπεις σε μια σειρά». Οι παραπάνω προτάσεις αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα υπερπροστατευτικών και χειριστικών γονέων.

Ο γονέας στην παρούσα κατάσταση βλέπει στο παιδί τον εαυτό του. Βλέπει τι είχε, τι στερήθηκε. Πώς ήταν τα παιδικά του χρόνια; Πώς θα ήθελε να ήταν το παιδί του; Είχε ο ίδιος μια ομαλή μετάβαση στην ενήλικη ζωή; Ήταν ευχαριστημένος με την κατάρτιση του; Με την καριέρα του; Πέτυχε αυτά που ήθελε; Έκανε έναν πετυχημένο γάμο;

Όλα αυτά κυριεύουν τη σκέψη του χειριστικού γονέα που θέλει ό,τι καλύτερο για το παιδί του. Πόσοι είναι αυτοί που ρώτησαν ειλικρινά τι είναι αυτό που θέλει το ίδιο το παιδί; Αναλογίστηκαν ποτέ τις πραγματικές ικανότητες και ανάγκες τους; «Το παιδάκι μου είναι το πιο καλό και το πιο έξυπνο». Με το σκεπτικό αυτό όλα είναι εφικτά. Τι κι αν ο Κωστάκης ήταν ένα ανήσυχο και καλλιτεχνικό πνεύμα; «Εγώ αστυνομικό τον θέλω. Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει!».

Όταν η θυσία κάνει αισθητή την παρουσία της στο «παιχνίδι», η μάχη είναι αν όχι χαμένη, σίγουρα άνιση. Ο γονιός «θυσιάζει» τα πάντα για την ανατροφή του παιδιού. Θυσίες όπως χρόνος, χρήμα, επενδύσεις, όνειρα, εξύψωση, βοήθεια, ώθηση και προστασία εκεί που όχι απλώς δεν είναι απαραίτητα, αλλά θα ήταν προτιμότερο το ίδιο το παιδί να πατήσει στα πόδια του και να ανταπεξέλθει. Μα η αγάπη δεν είναι ανιδιοτέλεια; «Ποια θυσία μου λες μαμά; Ποια μπαμπά;» Κι όμως στο παιδί γεννάται ο φόβος της αποτυχίας, της «αχαριστίας» που θα προφασιστεί ο γονιός σε κάποια πιθανή άρνηση και μια έντονα ενοχική συμπεριφορά.

Να βγει το παιδί απ’ αυτό το άκρως επικίνδυνο μονοπάτι είναι μια επώδυνη και δύσκολη διαδικασία, καθώς τα όρια ανιδιοτέλειας-θυσίας, εγωισμού γονέα-καλό του παιδιού, «καλό»-«κακό» είναι δυσδιάκριτα. Το παιδί δεν αυτονομείται στην κατάλληλη ηλικία και ο γονέας είναι πάντα παρών ως παραβάτης στη ζωή του. Το σίγουρο είναι ότι ο γονέας δεν το κάνει σκόπιμα. Πώς άραγε θα ήταν δυνατόν; Είναι το γέννημα του! Κι όμως οι συνέπειες της αγάπης , της ακραίας προστατευτικότητας, της άγνοιας, της εθελοτυφλίας είναι καταστροφικές.
Άκου το παιδί σου, δοκίμασε να κάνεις διάλογο, διαφώνησε, μοιράσου, δείξε και τις δύο όψεις του νομίσματος, μάθε του να αγαπά, να βοηθά, να δέχεται και να αποδέχεται, να είναι ανεκτικός, να είναι Άνθρωπος, όχι Ο άνθρωπος!

Υ.Γ. Όχι μη γυρίσεις σπίτι με σκοπό να ανεβάσεις στο facebook την φωτογραφία των δεκάχρονων παιδιών σου που ποζάρουν ανέμελα μέσα σ’ ένα κλίμα γαλήνης και οικογενειακής ατμόσφαιρας! ΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΡΜΟΖΟΥΣΑ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΜΙΝΤΙΑ.

Δείτε επίσης

Μιχάλης Καρχιμάκης: 21 Χρόνια μετά τον θάνατο του, ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, δεν έφυγε ούτε μέρα από τη μνήμη μας!

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ υπήρξε ένας Μεγάλος Πολιτικός, ένας καταξιωμένος επιστήμονας, ένας οραματιστής ηγέτης, μια χαρισματική προσωπικότητα, …

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο