Τρίτη , Οκτώβριος 24 2017
Αρχική / Απόψεις / Κωνσταντινούπολη : Η συνομιλία και το πρόσωπο καταγράφεται…..  

Κωνσταντινούπολη : Η συνομιλία και το πρόσωπο καταγράφεται…..  

Βρεθήκαμε transit στο αεροδρόμιο «Κεμάλ Ατατούρκ» της Κωνσταντινούπολης λίγες ημέρες μετά το πραξικόπημα της 17ης Ιουλίου 2016.

Η παραμονή μας στο αεροδρόμιο θα ήταν πολύωρη, έτσι παρουσιάστηκε μια καλή ευκαιρία να περπατήσουμε στους δρόμους της μεγαλούπολης που περνά δύσκολες ώρες.

της Ελένης Ζωγράφου   
Το πρώτο μας σοκ βέβαια ήταν μέσα στο αεροδρόμιο όπου σε κάθε τετραγωνικό μέτρο κυριαρχούσε το κόκκινο χρώμα της τουρκικής σημαίας.

Εκατοντάδες τεράστιες σημαίες ήταν υψωμένες σε κάθε κατάστημα του αεροδρομίου, ακόμη και στα πιο μικρά κιόσκια.

Galata-TowerΚάποιοι μάλιστα γραφικοί τύποι που κάθονταν σε επίκαιρα σημεία και δεν καταλάβαμε τι ρόλο έπαιζαν, κρατούσαν σημαίες και τις ανέμιζαν συνεχώς.
Το υπερβολικά μεγάλο μέγεθος τους μας έκανε εντύπωση  αφού για να εισέλθεις στα καταστήματα χρειαζόταν να σκύψεις  για να τις παρακάμψεις.

Όσο πιο μεγάλη σημαία να σημαίνει ενδεχομένως βαθύτερη πίστη στη δημοκρατία του Ερντογάν ή μεγάλο φόβο για τη δημοκρατικότητα του Ερντογάν.

Ο αριθμός των επιβατών στο αεροδρόμιο αν και μεγάλος ήταν αρκετά μικρότερος από περασμένες χρονιές, με επικρατέστερο ως συνήθως το αραβικό στοιχείο.

Οι τουρκικές αερογραμμές πάντως έχουν εξελιχθεί πάρα πολύ.

Πετούν και εξυπηρετούν πολλούς προορισμούς γι αυτό και ο στόλος τους συνεχώς αυξάνει και γεμίζει με transit επιβάτες τα αεροδρόμια της, ενώ σε μας θυμίζει  την Ολυμπιακή  των καλών ημερών και των πέντε ηπείρων.

Όπως, μάλιστα, κάποιος από εμάς με χιούμορ παρατήρησε ότι, είχε πολύ καιρό να δει το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης χωρίς μακριές ουρές  μπροστά από τις όχι και πολύ καθαρές τουαλέτες του.

Οι επιβάτες, ιδιαίτερα όσοι ταξιδεύουν πολύ, έχουν ανακαλύψει πρακτικούς τρόπους για να κάνουν τις συγκρίσεις τους.

Η άλλη μεγάλη έκπληξη

ήταν ο λεπτομερής έλεγχος διαβατηρίων των ξένων επιβατών, που διαρκούσε τόσο πολύ, ώστε ο σαλίγκαρος πριν τα γκισέ της αστυνομίας  να μεγαλώνει αντί να μειώνεται.

Τα μάτια μας μάλιστα έπεσαν στην ταμπέλα που ήταν αναρτημένη πάνω στο διαχωριστικό κρύσταλλο των γκισέ που έγραφε ότι, η συνομιλία μεταξύ αρχών  και επιβατών καταγράφεται, άγνωστο για ποιον λόγο.

Ρωτήσαμε κάποιους υπαλλήλους για το κόστος της διαδρομής με ταξί προς το κέντρο της πόλης.

Υπάρχει ταξίμετρο, απάντησαν λίγο θιγμένοι, το κόστος είναι περίπου 50-55 ευρώ αλλά κάνετε και παζάρι, πρόσθεσαν.

Βρεθήκαμε σχετικά γρήγορα στο κέντρο και αντικρίσαμε μπροστά μας την επιβλητική Αγία Σοφία  και απέναντι της το Γαλάζιο τζαμί.

Τα εστιατόρια και  μαγαζιά της πλέον τουριστικής περιοχής της Κωνσταντινούπολης ήταν άδεια και οι μαγαζάτορες μας καλούσαν προβάλλοντας τα αγαθά τους.

Κατεβαίνοντας προς τη γέφυρα του Γαλατά, αφήσαμε πίσω μας την τουριστική περιοχή και ανακατεφθήκαμε με τους ντόπιους.

Η ονομαστή γέφυρα ήταν μπροστά μας όταν στην αποβάθρα με τα καραβάκια είδαμε τα πρώτα επεισόδια με θερμόαιμους νεαρούς που φορούσαν άσπρα σκουφάκια προσευχής, σημάδι και του πολιτικού-θρησκευτικού χώρου που ανήκαν, ανέμιζαν σημαίες  παρενοχλώντας τον κόσμο και παρακινώντας τον να τους ακολουθήσει.

Δύο μητέρες τράβηξαν τα παιδιά τους και τρέξανε γρήγορα να απομακρυνθούν αποφεύγοντας τις κακοτοπιές.

Εμείς σταθήκαμε λίγο παράμερα και παρακολουθούσαμε τις ομάδες νεαρών να πληθαίνουν καθώς φαίνεται ότι εκεί ήταν το σημείο συνάντησης τους.

Αλαλλάζοντας συνθήματα με κυρίαρχο αυτό της δημοκρατίας, συνέχισαν την πορεία τους πάνω στη γέφυρα κάνοντας τους περαστικούς να προσπερνούν βιαστικά για να τους αποφύγουν.

Πάντως οι θερμόαιμοι αυτοί νεαροί έντονα μας θύμισαν  «φρουρούς  της επανάστασης», όχι βέβαια του Ιράν, αλλά του Προέδρου Ερντογάν.

Σε λίγο δυνάμεις της αστυνομίας έκαναν την εμφάνιση τους κάνοντας τον κόσμο να επισπεύσει το βήμα του.

Ποτέ άλλοτε όμως, δεν είδαμε έτσι κατηφή αυτόν τον χαρούμενο, γελαστό Ανατολίτη λαό και για λίγο νομίσαμε ότι ήμασταν στην Ελλάδα.

Τηλεφωνήσαμε σε γνωστούς ντόπιους συναδέλφους, οι οποίοι με πολύ τακτ και προσοχή, ανταπέδωσαν τους χαιρετισμούς μας, λέγοντας ότι, « είναι καλά και το ίδιο ποθούν και για εμάς και κάποια στιγμή στο μέλλον- προφανώς στο άγνωστο- θα επικοινωνήσουν μαζί μας».

Ενδεχομένως όχι φανερά, και αυτές οι συνομιλίες να καταγράφονται.

Σταματήσαμε το πρώτο ελεύθερο ταξί επιστρέφοντας προς το αεροδρόμιο.

Ένας αρκετά ηλικιωμένος οδηγός με καπέλο σαν του μουφτή, μας έκανε να νιώσουμε ασφαλείς.

Ήταν όμως γραφτό, να γνωρίσουμε από κοντά το μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα της Πόλης, με το ταξί να προχωρεί σχεδόν «περπατώντας», ενώ εν εξελίξει ήταν και έλεγχοι της αστυνομίας.

Ο οδηγός σε κάθε αστυνομικό έλεγχο άναβε για ένα λεπτό το εσωτερικό φως του ταξί δείχνοντας το πρόσωπο του.

Την τρίτη φορά που αυτό συνέβη και λίγο πριν το αεροδρόμιο συνειδητοποιήσαμε ότι, « η συνομιλία στη δεδομένη φάση δεν καταγράφεται αλλά μόνον το πρόσωπο».

Περιττό να σας πω ότι ο καλοκάγαθος ταξιτζής με το καπέλο του χότζα μας ζήτησε διπλή ταρίφα, τουτέστιν 100 ευρώ και ενώ του δώσαμε 55  πάλι διαμαρτυρόταν.

Του είπαμε λοιπόν μόλις φθάσαμε ότι θα φωνάξουμε την αστυνομία ώστε να διευθετηθεί η διαφορά και, τότε, έγινε «λαγός» με τη βοήθεια του ταξί, παίρνοντας βέβαια τα 55 ευρώ.

Η ολιγόωρη παραμονή μας στην Κωνσταντινούπολη, επιβεβαίωσε την αρχική μας αμφιβολία ότι ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, ηγέτης  αυτής της ελάχιστα δημοκρατικής χώρας, δεν νιώθει πια άνετα στο χιλίων δωματίων παλάτι του.

Σίγουρα το μέλλον της Τουρκίας προβάλλει πολύ θολό, αν όχι σκοτεινό,

με μια υπέρμετρα διχασμένη κοινωνία που αντιλαμβάνεσαι την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της και με ένα ακόμη πιο διχασμένο στρατό, που θεωρείται μεν ο μεγαλύτερος στο ΝΑΤΟ μετά από εκείνον των ΗΠΑ, του οποίου όμως  χαμηλόβαθμα στελέχη  λυντσαρίστηκαν για πρώτη φορά από πολίτες.

Ο Ταγίπ Ερντογάν εκτός από τα εσωτερικά μέτωπα  έχει ανοίξει και πολλά μέτωπα στο εξωτερικό, τα οποία προσπαθεί τώρα άρον –άρον να κλείσει,

Κούρδοι, ΙSIS, Συρία, Ρωσία, Ισραήλ, Αμερική και έπονται Γαλλία Αυστρία κ.α.

Δεν είναι όμως αυτό εύκολα κατορθωτό παρά την ανατολίτικη πονηριά που επιδεικνύει. Όλοι είναι επιφυλακτικοί, αν όχι και δύσπιστοι απέναντι του, και αυτή η ταυτόσημη αντιμετώπιση από ΗΠΑ και Ρωσία του προβλήματος της Μέσης  Ανατολής είναι μια μεγάλη ήττα για την Τουρκία και τον ηγέτη της, που ανέμενε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην γεωπολιτική σκακιέρα.

 

 

 

Δείτε επίσης

Εκατοντάδες νεκροί από τη διπλή επίθεση στη Μογκαντίσου

Εικόνες καταστροφής στο κέντρο της Μογκαντίσου. Ένα παγιδευμένο με εκρηκτικά φορτηγό εξερράγη μπροστά από ξενοδοχείο …

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο